रमेश जोशी
नमर्दै स्वर्ग देखेको मान्छे हु
रुँदै राति गजल लेखेको मान्छे हु
जाबो आफ्नै भविष्य त बनाउन सकिन
धर्तीको बोझ भै पाइला टेकेको मान्छे हुँ
दुर्गम गाउँमा बाटो छैन
कसैलाई दिने गाँठो छैन
गाउँले अनपढ भए पनि
सहरिया भन्दा लाटो छैन
बादल पारिको गाउँ जान मन लाग्यो
सप्तरङ्गी इन्द्रेणीलाइ छान्न मन लाग्यो
यो कृत्रिम बस्तीको जालोमा फस्नु भन्दा
एकान्त सुन्दर प्रकृतिमा रम्न मन लाग्यो
पिपलको छेउमा बर हुँदैन
माछा पनि त बगरमा हुँदैन
नजरमा नजर जुझेपछि
त्यति नशा त जहरमा हुँदैन
केही भन्नु छ भने 💬
